Jean Ferrat
ON NE VOIT PAS LE TEMPS PASSER


On se marie tôt à vingt ans
Et l'on n'attend pas des années
Pour faire trois ou quatre enfants
Qui vous occupent vos journées
Entre les courses la vaisselle
Entre ménage et déjeuner
Le monde peut battre de l'aile
On n'a pas le temps d'y penser

Faut-il pleurer, faut-il en rire
Fait-elle envie ou bien pitié
Je n'ai pas le coeur à le dire
On ne voit pas le temps passer


Une odeur de café qui fume
Et voilà tout son univers
Les enfants jouent, le mari fume
Les jours s'écoulent à l'envers
A peine voit-on ses enfants naître
Qu'il faut déjà les embrasser
Et l'on n'étend plus aux fenêtres
Qu'une jeunesse à repasser

Faut-il pleurer, faut-il en rire
Fait-elle envie ou bien pitié
Je n'ai pas le coeur à le dire
On ne voit pas le temps passer


Elle n'a vu dans les dimanches
Qu'un costume frais repassé
Quelques fleurs ou bien quelques branches
Décorant la salle à manger
Quand toute une vie se résume
En millions de pas dérisoires
Prise comme marteau et enclume
Entre une table et une armoire

Faut-il pleurer, faut-il en rire
Fait-elle envie ou bien pitié
Je n'ai pas le coeur à le dire
On ne voit pas le temps passer

 

DE JAREN ZIJN VOORBIJ VOOR JE HET WEET

 

 

Je trouwt vroeg op je 20e

En je wacht er geen jaren mee

Om drie of vier kinderen te maken

Met wie je alle dagen druk bent

Tussen de gangen door snel de vaat

Tussen het huishouden en de lunch

Kan de wereld aan het vergaan zijn

Je hebt de tijd niet om erbij stil te staan

 

Moet je erom huilen of om lachen

Is ze te benijden of te beklagen

Ik zou het niet durven zeggen

De jaren zijn voorbij voor je het weet

 

Een geur van dampende koffie

Dat is haar hele wereld

De kinderen spelen, de echtgenoot rookt

De dagen vloeien weg naar niks

Nauwelijks heb je kinderen geboren zien worden

Of je moet ze alweer ten afscheid kussen

En door het raam kan men slechts reiken  

Naar een jeugd gedoemd om voorbij te gaan

 

Moet je erom huilen of om lachen

Is ze te benijden of te beklagen

Ik zou het niet durven zeggen

De jaren zijn voorbij voor je het weet

 

Zij heeft van de zondagen niet veel meer gezien

Dan een pas gestreken kostuum

Een paar bloemen of een paar takken

Waarmee ze de eetkamer opluisterde

Een heel leven toch laat zich samenvatten

In miljoenen miserabele pasjes

Gevangen tussen een tafel en een kast

als tussen hamer en aambeeld

 

Moet je erom huilen of om lachen

Is ze te benijden of te beklagen

Ik zou het niet durven zeggen

De jaren zijn voorbij voor je het weet

 

 

Bekend van de Herman van Veen: Waar blijft de tijd?

 

Uit de film: "La vieille dame indignée", over een vrouw die na de dood van haar man opbloeit en ondernemend wordt,

daarbij met argusogen gevolgd door haar kinderen die haar slechts als huissloofje kennen.