Jean Ferrat

 

LES INSTANTS VOLÉS

GESTOLEN MOMENTEN

Paroles: Grosz                                    

Tekst: Grosz

 

 

Le chèvrefeuille de la terrasse
Met des ombres sur nos visages
Au ciel pas le moindre nuage
Et je souris au temps qui passe
A travers un verre de vin

J'aime ces instants volés
Au grand vacarme de la vie
Là si je veux je peux parler
Seulement des petits soucis
Écouter rêver les amis
Dériver et me délivrer
Du poids du monde et de la vie
Du poids du monde et de la vie

A Roger nous avons dit "Passe"
Et il est venu en voisin
Il vit sur la colline en face
Entre nous le silence tisse
Des liens que nous aimons si bien

J'aime ces instants volés
Au grand vacarme qui nous mène
Là si je veux je peux rêver
Toute une moitié de semaine
Écouter rêver les amis
Dériver et me délivrer
Du poids du monde et de la vie
Du poids du monde et de la vie


A l'heure du souper peut-être
Des copains d'il y a longtemps
Viendront cogner à la fenêtre
Et nous aurons le sentiment
De ne pas s'être quittés vraiment

J'aime ces instants volés
Au grand vacarme de la vie
Là si je veux je peux parler
Seulement des petits soucis
Écouter rêver les amis
Dériver et me délivrer
Du poids du monde et de la vie
Du poids du monde et de la vie

De kamperfoelie van het terras

werpt schaduwen op ons gezicht

Aan de hemel niet het minste wolkje,

en ik glimlach om de tijd die voorbijglijdt

onder het genot van een glaasje wijn.

 

Ik hou zo van die momenten,

ontstolen aan het lawaai van het leven

Dáár kan ik praten als ik wil

over louter de kleine zorgen

mijn vrienden horen dromen

me afleiden en me bevrijden

van de zwaarte van de wereld en het leven

van de zwaarte van de wereld en het leven

 

Tegen Roger hebben we gezegd "Kom langs"

En hij is komen buurten

Hij woont op de heuvel hiertegenover

Tussen ons weeft de stilte

Banden waar we zo gesteld op zijn

 

Ik hou zo van die momenten,

ontstolen aan het lawaai van het leven

Dáár kan ik praten als ik wil

over louter de kleine zorgen

mijn vrienden horen dromen

me afleiden en me bevrijden

van de zwaarte van de wereld en het leven

van de zwaarte van de wereld en het leven

 

Zo tegen het avondeten misschien

Zullen de kameraden van lang geleden

komen kloppen op het raam

En we zullen het gevoel hebben

Nooit echt uit elkaar te zijn gegaan

 

Ik hou zo van die momenten,

ontstolen aan het lawaai van het leven

Dáár kan ik praten als ik wil

over louter de kleine zorgen

mijn vrienden horen dromen

me afleiden en me bevrijden

van de zwaarte van de wereld en het leven

van de zwaarte van de wereld en het leven